Z wizytą u lekarza

Delikatna matowa szminka w eleganckiej, aczkolwiek dyskretnej czerwieni przejechała po miękkich drżących wargach. To był jedyny słuszny kolor – podkreślał urodę jednak nie był zanadto wyzywający. Taki był zamiar. Malowanie do wyjścia na chwilę oderwało ją od samego celu w jakim miała przejechać z mężem pół zaśnieżonego miasta. Nagle uświadomiła sobie, czemu stoi przed lustrem i sporządza tak dokładny i oficjalny makijaż. Szminka złamała się.

–  Jak myślisz? Dziś jest już lepiej?

– Nie mam pojęcia kochanie, ale jestem przekonany, właściwie mam przeczucie że musi być. Chodź, musimy powoli się zbierać. O tej porze są jeszcze korki.

Poprawiła fryzurę i nałożyła pantofle – mąż czekał na nią przy drzwiach, równie zdenerwowany jednak nie chciał tego po sobie poznać – po chwili byli już w aucie. Przez dłuższy czas jechali w milczeniu obserwując jak całe miasto śpiące pod śnieżną pierzyną rozmywa się za oknami. Stojąc na czerwonym świetle Robert postanowił wypełnić tę ciszę, która zdawała się potęgować napięcie i stres – włączył radio.

– O to ta piosenka, której często słucha Michał.

– Tak, też rozpoznaje. Śmieszne… Często wchodziłam do jego pokoju i kazałam mu ściszyć. W sumie to dziwne że on będąc w tym wieku słucha takiej muzyki.

– A czego mogą słuchać dzieciaki w 5 klasie podstawówki?

– Nie wiem, ale to wydaje mi się dosyć ambitne. Nasz Michał jest przecież bardzo zdolny, a do tego wrażliwy. Strasznie przeżywa różne rzeczy.

„To prawda” – pomyślała i przypomniała sobie, kiedy parę lat temu pod ich dom codziennie przychodził kot. Nie przychodził bez powodu – to właśnie malutki Michał zaczął go regularnie dokarmiać. Na początku w wielkiej tajemnicy wynosił miskę z mlekiem i zachowaną kanapkę z przedszkola za dom, od strony w której mógł ukryć to przed rodzicami. Po pewnym czasie zorientowali się, w jakim celu ich synek co wieczór wymyka się na chwilę na ganek, jednak dali mu na to ciche przyzwolenie. Byli z niego dumni kiedy przyszedł do nich któregoś dnia i opowiedział o swoim sekrecie.

– Ten kot nazywa się Krupnik i dokarmiam go od jakiegoś czasu – oświadczył trzymając kocura w dwóch rękach nad głową – Możemy go zatrzymać?

Długo musieli tłumaczyć synkowi, że nie chcą kota w domu w jak najbardziej łagodny sposób, jednak mały nie kapitulował. Ostatecznie po długiej batalii postanowiono że Michał zatrzyma kocura – ale na zewnątrz, dokarmiając go regularnie specjalnie kupowaną karmą. Każdego wieczora – nawet zimą, Krupnik mógł liczyć na pokarm – o stałej porze czekał na niego Michał. Jednak któregoś wieczoru Krupnik się spóźniał – chłopiec cierpliwie czekał, owinięty w płaszcz ojca, z uśmiechem na twarzy, który z każdą kolejną minutą powoli znikał. Krupnik nie przyszedł tym razem. Michał pobiegł z płaczem do mamy wtulając się w jej brzuch.

– A co jeżeli w ogóle już nie przyjdzie?! Nigdy?! Co się wtedy stanie? Co my zrobimy?

Krupnik nie przyszedł już nigdy – chłopiec bardzo przeżył rozstanie ze swoim pupilem. To wspomnienie przygnębiło ją jeszcze bardziej.

– Co my zrobimy? – wyrwało jej się na głos.

– Co takiego kochanie?

– Nie nic… zamyśliłam się. Zastanawiam się dlaczego ci chłopcy pobili Michała. Co on mógł im takiego zrobić? Przecież jest bardzo nieśmiały i nigdy nie mieliśmy z nim problemów.

– Wiem, ale pomyśl tylko o tym jakie są dzisiaj dzieciaki, mogło pójść o cokolwiek, zabawkę albo jakąś głupią pyskówkę.

– Ale żeby doprowadzić go do takiego stanu… – oczy napłynęły jej łzami.

– Spokojnie kochanie…

Reszta podróży do szpitala upłynęła w milczeniu. Oboje starali się przywrócić sobie wewnętrzny spokój i opanowanie na wizytę u synka i opinię lekarza. Przed wyjście za auta Marta poprawiła fryzurę i sprawdziła czy nie jest  rozmazana. Robert poprowadził ją dzielnie pod rękę na główny hol. Jednak przed odwiedzinami synka poproszono ich o uprzednią wizytację u lekarza prowadzącego. Poszli pod wskazany gabinet i zapukali. Wewnątrz czekał na nich łysiejąc, lekko zgarbiony lekarz internista.

– Państwo Kownaccy. Witam serdecznie. Proszę usiąść – powiedział wskazując dwa wolne, czekające na nich miejsca.

– Witamy doktorze. Dlaczego wezwano nas najpierw do pana? Czyżby było lepiej? – Marta nie miała jeszcze nigdy w sobie tyle nadziei.

Lekarz westchnął i spojrzał bystrymi oczami. Zdjął okulary i włożył je do kieszeni białego fartucha.

– Obawiam się że nie mam dobrych wieści…

Oboje zamarli. To były najgorsze słowa jakich mogli się spodziewać. Robert chwycił mocno dłoń Marty i potarł ją żeby rozgrzać, jednocześnie dodając otuchy żonie.

– Otóż państwa syn został dzisiaj szczegółowo i generalnie przebadany przez zespół lekarzy – chirurgów, neurologów i psychiatrów. Złamanie goi się dobrze, ręka jest silna i zrośnie się szybko. Okazało się również że nie ma wstrząśnienia mózgu, a opuchlizny zejdą wciągu dwóch tygodni.

– Ale..ale, to przecież świetnie, na takie wiadomości czekaliśmy – powiedziała Marta drżącym głosem

– Tak proszę Pani – na tym polu jest wszystko okey. Jednak okazało się, że państwa syn… państwa syn jest HUMANISTĄ…

Jedna myśl na temat “Z wizytą u lekarza

Dodaj własny

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Start a Blog at WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: